10-03-10

Loo

Gisteren zijn we nog naar Apeldoorn gereden naar het revalidatiecentrum waar ik een hele tijd verbleven heb. D'er was een soort van reünie. Ik had lang getwijfeld of ik wel zou gaan maar ik heb dan toch besloten van wel. Ik heb er geen spijt van.

Het feit alleen al dat het nu al een paar maand achter de rug is, is al reden voor een goed gevoel. En er waren nog mensen gekomen die hun revalidatie hebben afgewerkt. Ik vond het leuk om die mensen terug te zien en te babbelen. Het was heel gezellig: aperitiefje en dan eten en daarna nog rode wijn of wat je wil drinken.

t'Is niet van mijn gewoonte maar ik heb er redelijk wat achterovergeslagen haha. Als het gezellig is, dan is dat goed.

Als ik nu terugkijk naar die revalidatie (voor mijn slechtziendheid) dan merk ik dat ik daar vooral psychologische zaken heb opgestoken. Dat zou je niet verwachten maar toch is het vaak zo: door die slechtziendheid komen er soms andere dingen duidelijker naar voor.

Je kan er niet meer omheen omdat je het niet meer kan compenseren of van weglopen. In die zin word je er met je neus opgedrukt. Er was daar ruimte voor om ook over die dingen te praten. Ik heb daar stappen gezet en inzichten opgedaan waardoor ik nu ook verder kan.

En daar ben ik blij om.

 

12:27 Gepost door Wopi in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: revalidatie, groei, gezellig |  Facebook |

14-12-09

Nog twee weken

Nog twee weken revalidatie in Apeldoorn. Ik heb er bijna 11 maanden opzitten.

Hoe sluit je zo een periode fatsoenlijk af? Sommigen vertrekken met de noorderzon en als ik niet zou opletten ben ik er ook zo eentje. Maar .... t'zal niet zo zijn, stel ik jullie gerust. :)

Het voelt goed dat dit hoofdstuk eindigt: ik heb leren werken met de pc op een minder belastende manier, leren omgaan met mijn zicht en nieuwe hobby's ontdekt en verbeterd alsook oude hobby's weer uit de kast terug kunnen halen. In ieder geval het proces dat ik daar gestart ben, kan thuis verder lopen op eigen kracht.

Ook het psychologische groeiproces was de moeite waard: ik denk dat dit nog wel eens het belangrijkste zou kunnen zijn. Het blijven bij je eigen gevoel: het erkennen van je gevoel en trouw blijven aan je eigen. En het ook eens niet mogen weten en de tijd ervoor nemen.

Alsook de contacten, de inspiratie die je opdoet bij het kennen van nieuwe mensen. Nieuwe inzichten. Herkenning. De kracht zien in mensen is mooie stimulans.

Deze week ga ik al afscheid nemen van mijn trajectbegeleidster: we hebben samen een 'tocht' afgelegd met ups en downs. Ze is een beetje mijn vertrouwenspersoon geweest daar.

 

20:45 Gepost door Wopi in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: revalidatie, afscheid |  Facebook |

30-11-09

Maandag

Het zou maandag niet zijn, ik kon maar moeilijk uit mijn bed komen. Ik had het plan opgevat om een halfuurtje vroeger de trein te nemen naar Apeldoorn. Dan kon ik op een rustige bus zitten bij aankomst en had ik nog wat tijd om te schrijven.

Ik was al blij dat het niet regende. Het eerste uur braille viel een beetje tegen: ik had immer zin om langer te babbelen maar hij had er precies geen zin in. En ik had net een stukje tekst gekozen met veel cijfers: en cijfers in braille dat is niet mijn sterkste punt. Nochtans niet ingewikkeld maar t'is kwestie van routine.

In de pauze hadden we al een bijeenkomst voor het kerstkoor: een groot woord hoor voor hetgeen we gaan doen: we gaan 2 kerstliedjes zingen.

En daarna heb ik drie uurkes ontspanning: textiele werkvormen. Mijn sjaal in vilt is af (ik heb mijn fototoestel niet mee) en ik heb originele kerstkaartjes zitten maken (er staat geen kerstboom op noch dingen die naar kerst verwijzen) maar ik vind ze mooi: het zijn gevilte stukjes in verschillende kleuren en die plak je dan op een kaart en dan doe je er nog wat glitters bij in een goeie compositie en dat is het. Zoiets kan je niet kopen in de winkel...

Hebben jullie dat ook? als je een boek uit hebt? Dat je daar precies een beetje afscheid moet van nemen van dat verhaal. 't Wil zeggen dat het een goed boek was of tenminste een verhaal waarin je kon opgaan.

22:22 Gepost door Wopi in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: revalidatie |  Facebook |

27-11-09

Laatste maand

Ik realiseer me ineens dat het bijna december is. Dit betekent voor mij de laatste maand revalidatie in Apeldoorn. Ik ben d'er nog drie dagen in de week.

Het is wel een vreemd gevoel soms: ik ben daar bijna 11 maand geweest met z'n ups en downs. Eigenlijk ga ik aan de ene kant wel blij zijn dat het afgelopen is: t'is een wisselende groep. De ene start en de andere heeft al bijna gedaan. Het is een grote groep en soms weet je niet wat je daaraan hebt. De meeste mensen zie je nooit meer terug, een aantal mensen wil je zelfs niet meer terugzien en een paar mensen zal je wel nog terugzien. 't Schijnt dat dat heel normaal is - volgens de psy dan-

Ik heb er veel geleerd maar als ik thuis zal zijn dan gaat dit leerproces nog verder gaan en ik vind dat het dan pas begint. En pas dan zal je ondervinden hoe je met je beperking omgaat en hoe stevig je in je schoenen staat.

Van velen heb ik gehoord dat ze dan in een 'zwart gat' terecht komen: de structuur valt weg en je bent veel meer alleen -althans overdag-. Nu ja, daarom heb ik ervoor gezorgd dat ik in eerste instantie mijn hobby's hier thuis verder kan doen in de vorm van cursussen om onder de mensen te komen.

Ik zou ook nog vrijwilligerwerk willen doen maar dan wel iets wat ik leuk vind en dat zal wel enig zoekwerk vereisen.

Ik heb hier nog een anekdote die ik kwijt wil: eigenlijk hilarisch als je er achteraf over nadenkt: ik wou me opgeven voor 'taalmaatje' voor allochtonen en ik had telefonisch al wat uitlege gevraagd dus ik ging ervan uit dat ze me ook hoorden praten. Toen ik op de afspraak verscheen, kreeg ik meteen te horen 'maar mevrouw toch, met jouw accent gaat dat niet gaan hoor, die allochtonen gaan dat verkeerd leren' 'Ze moeten Nederlands leren' Ahum, ik weet het wel, ik praat geen Hollands maar ze kon dat wel al gezegd hebben aan de telefoon hé. Da's tijd en moeite gespaard. Nu ben ik aan het denken om toch enige lessen logopedie te volgen omdat ik er toch wat onzeker over ben.

Tja en hulp bij administratie van allochtonen, formulieren invullen e.d. en naar de gemeente gaan, dat kan je ook nog doen, maar als je die lettertjes niet meer kan lezen, dan gaat dat niet hé.

Maar soit, deze maand zal ik er geen tijd meer voor hebben dus zal dit het voornemen voor volgend jaar worden.

01-07-09

Mooi weer

Het blijft mooi weer. Gisteren hebben we een tandemtochtje gemaakt in de buurt van Apeldoorn, vooral meer door een bebost stuk. Op de tandem is het wel ontspannend en de warmte wordt afgewisseld met een briesje door de haren.

Dit was een leuke afwisseling met het hardlopen eerder deze dag: dan had ik 5600 m gelopen waarvan 800 m een stukje trager en de rest proberren op een iets sneller tempo te lopen. Ik merk echt wel dat de conditie verbeterd is. Gelukkig had ik al vroeg een vrij uurtje zodat ik niet midden op de dag hoefde te lopen want dat vind ik zelf niet zo heel gezond.

Ik heb me voorgenomen om morgen vroeg op te staan en vroeg in de ochtend te gaan lopen maar ik moet nog zien of ik dat ga doen hoor: mezelf kennende 's morgens. Ik geraak er moeilijk uit.

Ik ben het allemaal weer gewoon in Apeldoorn: de vakken lopen weer soepel.

De nieuwe training 'assertiviteit' is echt wel interessant. Ik heb vroeger nog zo'n cusussen gevolgd maar volgens mij bestond dat vooral uit gedragstherapie en als je gevoel daarbij niet klopt, is dat moeilijk. Het kan wel zo werken hoor, maar bij mij dus niet. Hier gaan we nu echt uit van de persoon die we zijn en proberen we een positieve kijk te hebben op onszelf uitgaande van kwaliteiten maar ook valkuilen, allegiëen en uitdagingen. Dat noemen ze een kernkwadrant en wel leuk om over na te denken. De nadruk ligt ook op het voor jezelf zorgen (zonder natuurlijk in uitersten te vervallen). Assertiviteit is dus opkomen voor jezelf en rekening houden met de anderen. En daar werken we nu aan aan de hand van concrete voorbeelden. Ik vind het ook wel leuk dat de groepsfeer wel open is en daardoor uitnodigt om iets meer over jezelf te vertellen waardoor je een stuk kan delen. En als je merkt dat de anderen dat ook doen, is dat wel iets waarvan je kan leren want daar kom je dan weer herkenning in tegen.

Tussen de cursussen door, kan ik genieten van het mooie weer: even buiten zitten met een kopje thee of wat fruit. En dat maakt het ook wel aangenaam.

Winnie heeft me deze morgen al ge'smst over Jill en Duman dat ze al met mekaar al gespeeld hebben: daar zit toch vooruitgang in. Zo langzamerhand wennen ze aan elkaar.

 

25-06-09

Donderdagavond

ben ik terug thuis. De revalidatie is nu vier dagen in de week. Ik heb deze avond nog meegegeten en dan daarna de bus genomen naar het station. Veel mensen vertrekken nu ook al op de donderdag, dus ik zat niet alleen op de bus. Maar de trein dat ging dan wel de andere kant op. Eerst naar Zuthpen en dan overstappen naar Nijmegen.

Het viel wel mee hoor. Maar het spoor waar de trein vertrok in Zuthpen was toch weer veranderd en dan moet ik toch even raden hoor. Ik heb het dan maar aan mensen gevraagd en zo had ik net op  tijd de juiste trein.

Ik ben nu ook al meer gewoon om met die herkenningsstok te lopen. Het is toch wel een middel voor meer begrip van de mensen zonder dat je je handicap hoeft uit te leggen. Ik ben er nu ook wel achter dat ik mezelf dat stukje begrip mag gunnen. En het geeft me toch een veiliger gevoel want onvoorziene omstandigheden zoals dingen die je dan toch niet gezien hebt, afstapjes die je niet gewoon bent, dan kan je toch nog even rap voelen met die stok. Ook het feit dat ver zien er niet meer in zit : het is wazig en dat is voor mij toch ook een reden.

Het is toch wel een stukje met de trein hoor maar ik ben blij dat ik dan de tijd kan nemen om nog wat bij te lezen. Ik ben nu bezig aan 'de eenzaamheid van de priemgetallen': een bevreemdend boek eigenlijk over twee jongeren in een totaal verschillende situatie die heel erg op zoek zijn naar zichzelf. En op een bepaald moment kruisen die twee levens mekaar ... hoe het verder gaat dat moet ik nog verder lezen maar dat maakt het wel weer spannend. Het feit dat het een luisterboek is, maakt dat ik even goed net als iedereen op mijn gemak een boek kan lezen en daar ben ik nog altijd blij om.

De eerste week revalidatie is dus al achter de rug. T'is terug achttien weken maar de eerst week is al goed verlopen: ik heb in het begin weer heel wat moeten regelen en afspreken. En er zijn weer een aantal nieuwe mensen aangekomen. De groep is weer een beetje anders en ik vind het wel goed zo.

 

22-06-09

Misschien

moet ik daar maar eens over schrijven. Het is eigenlijk naar aanleiding van een postje dat ik gelezen heb. En dit komt er dan bovendrijven.

Mijn eerste revalidatieperiode zit erop en ik heb een heleboel mensen gezien, gesproken: van ver, dichterbij. Velen bevonden zich in een grijze massa:leuk om een praatje mee te maken, maar verder gaat het niet.

Sommige mensen blijven meer hangen zowel in negatieve of in positieve zin.

Neem nu R.: in het begin kon ik die gast niet uitstaan met zijn rare grappen maar gaandeweg zag ik een ander stuk van hem: van helpen en zelfs vriendelijkheid. Uiteindelijk begon ik hem wel sympathiek te vinden, een beetje vertrouwelijk. Maar toch is hij verdwenen want zijn programma zit er op.

Ook P., in het begin wat overenthousiast waardoor ik afstand hield. Daarna kletterende ruzie en achteraf alles uitgepraat. Ik was zo blij hé maar t'is nooit meer geworden dan een soort afstandelijke verdraagzaamheid. Raar, van hem hoor ik wellicht ook nooit meer iets. Maar ik heb het dan ook maar als afgesloten aanzien ook al had ik het graag anders gehad maar het zij nu zo.

L., die zulke grappige verhalen kon vertellen, die al op hoge leeftijd is en die ik ook sympathiek vond, zal ondertussen ook weg zijn. Alsook A., haar stille aanwezigheid is vertrokken. Van beide mensen heb ik bewust afscheid genomen. Ook al ken ik ze niet heel goed, toch waren ze er op één op andere manier voor mij.

Enkelen zoals Marcel die al een tijdje weg is, die mail ik nog. En Monica zit er nog als ik terugkom. Met haar heb ik wat meer contact.

Met Freddy ging het echt niet goed en de reden waarom weet ik eigenlijk niet. Maar ik ontweek hem dan ook. Maar zo iemand blijft dan hangen in de negatieve zin en omdat ik dat niet wil heb ik ook geen afscheid genomen toen hij weg ging.

Bevreemdend soms hoe het loopt als je zoveel mensen ontmoet en dan later van de enkelen die je nog bijblijven, ook niks meer zal horen. Ik kan nog wel mensen opnoemen hoor, die ik me wel op één of andere manier zal blijven herinneren, ook al is het heel sporadisch. Soms is dat ook wel eens leuk om aan een anecdote te denken die er dan eens gebeurd is.

En zoals ik al gemerkt heb, zie ik dat als het echte einde van de revalidatieperiode nadert, er echt een afscheid komt. Wat ik dan ook al gemerkt heb is, dat er mensen zijn die er zomaar uitglippen omdat ze het te moeilijk vinden. Ik versta dat wel hoor.

Ik zie het eerder als een geleidelijk terug thuiskomen: ik ga mijn programma langzaam afbouwen en ik hoop daarbij toch enkele mensen te leren kennen die nog een tijdje dezelfde weg inslaan of waarvan ik nog geregeld eens iets hoor: Marcel, Monica, Frank en Mathieu. Dus ik hoop op een rugzakje met vaardigheden en wat mensen waarmee ik de weg verder bewandel.

N.B.: die namen zijn wel niet echt - voor alle zekerheid -