24-07-10

@ home

Gisteren zijn Winnie en ik naar Tilburg gegaan voor een expositie van Guiseppe Pennone. Ik kende deze beeldhouwer niet maar via een andere cursus hoorde ik erover. Ik werd geïnteresseerd omdat hij bezig is met groeiprocessen in de natuur: jaarringen van bomen onder andere en gesteenten.

Het idee dat hij uit een groot blok (heel groot) een boom haalt, dan wel zonder schors (maar blijkbaar zit er nog dus nog een boom in dat stuk hout. Wonderlijk. Bovendien wou ik De Pont, het museum ook wel eens zien. Ik heb er van kunnen genieten. Het was leuk om nog oude bekenden (schilderwerken) tegen te komen zoals Luc Tuymans en Richter.

's Avonds zijn we nog naar Leuth gefietst: die looptraining van gisteren had ik blijkbaar nog te goed. Wat een drukte om door Nijmegen te komen. We vallen wel op met onze tandem en op de heenweg zagen we een mevrouw op een elektrische fiets en die hebben we met ons tweetjes mooi ingehaald. Het wordt dan ook zo rustig op de weg: je zit zonder dat je het weet bijna aan de Duitse grens in de velden. We gingen een kennis bezoeken voor haar verjaardagsfeestje: ik was wel benieuwd hoe het allemaal ging verlopen daar, welke mensen er zouden zijn want die zou ik niet kennen alsook Winnie niet. Enfin, de wereld is klein, Winnie zag meteen al een collega.

In het begin was het eten en een drankje en daarna begon ik zowaar in te zakken. Amai, dat vond ik wel een beetje moeilijk tussen al die vreemde mensen. Ik had er wel ingestapt met het idee 'we zien wel' maar blijkbaar werkt het gevoel dan weer anders. De wandeling die we maakten, maakte veel goed. Het is daar zo rustig en als iedereen nu eens zijn kwebbel zou kunnen houden haha. We zagen de zon nog net ondergaan boven de velden. Ik vind toch dat landen anders voelen: als je een stap in Duitsland zet, voelt dat anders. Niet beter of slechter, gewoon anders.

Daarna heb ik mij dan toch nog losgegooid op de dansvloer, enfin de living daar dus. Ik dacht eigenlijk niet dat ik nog kon dansen zonder dat mijn verstand voortdurend meekwebbelt, maar de meesten waren zo los aan het dansen dat ik mijn verstand resoluut aan de kant zette en d'er even helemaal in ging. Dat deed wel vreselijk veel deugd. Ik voelde gelijk dat mijn energie gezakt was in mijn lijf in plaats van mijn hoofd te bestoken.

En daarna gingen we terug op de tandem naar huis: 'k heb nooit veel gefietst in het donker en nu zo tussen de velden met het maanlicht. Ja, dat is dan even genieten.

 

19:33 Gepost door Wopi in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-07-10

Kouder

't Is vandaag een stuk kouder.

En vandaag de laatste dag van van de workshop speksteen. Ik ga hem hier niet op de foto zetten want gegarandeerd vinden mijn medecursisten mijn blogje dan. Ik zou dat toch maar iets raars vinden.

Vandaag liep het goed, ik was niet veel anders dan gisteren. Maar ik voelde me misschien wel anders, meer in mezelf en met mezelf. Hoe gek dat ook is. En ik heb wel een moment gehad dat ik het koud had en me na een half uur twijfelen me dan toch in de zon gezet heb. Dan vraag ik mij af waarom ik daar zo lang moet over nadenken. Kan ik nu niet gewoon spontaan zijn. Maar ik heb ook gedacht aan iets wat me van vroeger is bijgebleven en me geraakt had: 'ook diegenen die vijf voor twaalf aankomen, ja voor hen, is er ook redding'. Zo'n zinnetje dat doet me dan dat oordeel over mezelf loslaten en ik genoot van de zon. En het bleef wel zo heel de dag.

Ik heb moeite om mijn speksteen krasvrij te maken in de laaatse faze omdat ik die krassen gewoonweg niet zie. Ik kreeg tips en hulp. Het is dan wel speciaal om nog gereedschappen in handen te krijgen die heel waardevol zijn omdat ze niet meer te verkrijgen zijn en met liefde bewaard worden. Daar word ik dan weer heel stil van en onwennig. Maar dit ga ik dan ook niet vergeten.

Dat er een manier bestaat om in speksteen uit te drukken waar je staat midden in je eigen unieke leven, dat is zo dankbaar werken. Ik weet niet of ik dit uit mezelf zomaar kan maken uit steen maar nu had ik toch wel een enkele zin nodig om te begrijpen waar het om ging en er was ook de verwondering dat het klopte ook al had ik zelf niks uitgelegd. Dit hoefde ook niet en dit alleen al is mooi. En bovendien zijn er heel wat praktische richtlijnen om zoiets dan goed te kunnen uitdrukken.

Wat ik in de discussie tijdens de pauze zo mooi vond om nog te delen is dat men vaak vanuit instanties uitgaat van wat men niet meer kan, van de gebreken dus in plaats van wat er nog wel allemaal kan. Hoe onpersoonlijk sommige psychologische verslagen kunnen zijn en dat er zoveel 'menselijkheid' gewoon onder tafel geveegd wordt. Daar voelde ik me dan in aangesproken om toch te luisteren en te denken aan degenen die daar mee te maken krijgen. En dan dacht ik meteen aan iemand die zo de nadruk legt op de hart tot hart ont-moeting. Het hoeft niet met zoveel woorden en poehaha te zijn.

Deze avond was ik gepland om nog te gaan joggen maar de training ging niet door. Enfin, dit had ik wel zelf kunnen bedenken met de vierdaagse. Maar thuisgekomen had ik nog de behoefte om wat te werken in plaats van te lezen: soms is het nodig om gewoon huishoudelijk werk te doen als je voelt dat dit nodig is. Dit zorgt weer voor een ander soort energie.

22:30 Gepost door Wopi in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-07-10

En toch

Vandaag was een beetje hetzelfde qua activiteiten maar toch voelde het helemaal anders aan dan gisteren. Maar elke dag is toch anders, gelukkig.

Deze morgen voelde ik tijdens het werken met mijn speksteen energie. Ik kon me goed conentreren, amai zenne. Ik hoorde mijn buurvrouw zeggen dat ze er eigenlijk niet goed tegen kon om lang in stilte te werken en ik dacht dat dat een constatatie was maar ze begon tegen mij te praten. Ik hoopte dat dit niet heel de tijd zou zijn maar ik wou haar ook niet afwijzen, zeer zeker niet. Maar ik voelde wel dat ik zelf niet veel inspiratie had om zelf veel terug te zeggen ook al probeerde ik dat wel. Maar ja, dat is ook ik: ik kan denk ik geen twee dingen tegelijkertijd haha

Deze middag was het nogal een lange pauze en op een bepaald moment voelde ik me wel verloren tussen die mensen. Iedereen babbelde maar en ik viel gewoon stil. Ik had ook geen energie meer maar vond het een beetje raar om al aan het werk te gaan al had ik dat liever gedaan. Maar ik wou geen misverstand geven.

Dit moest ik wel bekopen met een gevoel van 'geen grip meer hebben op'. Maar dat ken ik van mezelf. Ik ga dat morgen dan toch anders doen en da's niet omdat ik geen zin heb om te praten of omdat ik die mensen niet interessant vind. Als ik er terug over nadenk, hoor ik soms hele mooie dingen.

Ik ben niet echt een groepsmens, en meestal in de namiddag voel ik dat dan. Maar ik heb dat nu heel bewust gemerkt en ik constateer nu dat ik dat gevoel van in een groep te 'moeten' horen ook kan of wil loslaten. En dit nog niet eens in de negatieve zin.

Ik probeer dan 's avonds wat te lezen om weer voeding te krijgen in mijn geest en wat gisteren een weerbarstig stukje tekst was, ontvouwde vandaag zich verder in een troostvolle vinger. Ik kon het weer 'heel' denken, en ik hoop dat het ooit meer wordt dan denken maar ook weten. Dat is dan mijn verlangen en hoop. Het had veel te maken met wat ik vandaag ervaarde, dat vind ik dan mooi. Precies of ik dan weer handvaten krijg om om te gaan met.

Ik heb vanavond ook geluisterd naar het verhaal van Winnie over zijn werk en ook al is dit soms niet gemakkelijk, ik merk als ik mijn best doe om aandacht te houden, het wel loopt. En daar ben ik dan blij om.

 

 

22:52 Gepost door Wopi in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-07-10

zon

Zon, zon, zon

 

Deze ochtend vroeg zag ik al mensen de hond uitlaten en het was nog lekker rustig. En ik ging aan de vierdaagse ontsnappen.:)

Een hele dag buiten met een beetje speksteen. Daar kan een mens deugd van hebben. Alleen maar dat te hoeven doen. Dit kan me ook wel eens overvallen met het zitten. En ik merk ook wel dat het deze keer met de lesgeefster ook veel gemakkelijker gaat. Dit vind ik dus heel fijn. Ik merk ook dat het heel ontspannen is en dat de mensen ook behulpzaam zijn.

Vandaag hoorde ik ook heel hoopgevend dat de belangrijkste dingen in het leven niet te zien zijn, maar te voelen. Ja niet letterlijk 'tasten'. :) Is wel een mooie om dat weer eens bevestigd te zien. Op een bepaald moment kreeg ik ook weer dat warme gevoel van toen ik in retraîte was: de rust, de stilte en het niet veel hoeven te zeggen, een soort acceptatie.

19:13 Gepost door Wopi in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-07-10

vakantie

Dit ben ik hier nog niet gewoon maar ik heb er dan ook nog niet veel tijd voor genomen. Mijn hoofd staat er niet naar.

Ik heb deze week een workshop van vier dagen speksteen bewerken en ik combineer dit ook nog eens met een uur gaan mediteren. Dit ging me vandaag goed af met de bus. En het is mooi weer.

In vind het ook leuk om wat filosofie te lezen ook al is dat meestal over zen of over religie. Ik merk dat dit weer nieuwe perspectieven opent.

En ik ben voor de rest wel met veel plannen bezig.

Ik heb zo een mailtje gestuurd naar de univ. in Nijmegen om als vrij student een paar vakken te kunnen volgen bij religiewetenschappen. Maar ik wil eerst weten of ik dat ga aankunnen met mijn zicht. Ik zou graag een paar vakken volgen over het boeddhisme. Maar ik vind wel dat ik er iets mee moet kunnen doen, hetzij voor mijn eigen ontwikkeling, hetzij voor anderen. Wat op de eerste plaats komt, is het vrijwilligerswerk. Daar heb ik nu iemand voor die als tussenpersoon wilt fungeren omdat ik tot nu toe telkens op obstakels kwam en t'is niet omdat ik slecht zie, dat ik niks meer kan. Ik kan best wel nog veel, vind ik. Maar ik wil de mensen ook niet voor hun voeten lopen, dat speelt ook wel mee.

 

 

 

 

 

 

19:38 Gepost door Wopi in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: plannen, vakantie |  Facebook |

16-07-10

Back

Ja, wat een verandering met deze blogs. Ik heb vandaag voor het eerst gekeken en gevonden hoe ik moest posten. De rest ga ik nog uitzoeken maar dat zal op 't gemakske gebeuren.

 

Ik kreeg vanmorgen een brief binnen dat het volgende week wel een heel vervelende week zal zijn wat betreft de sloopwerkzaamheden. Ik dacht dat het bouwverlof al begonnen zou zijn. Niet dus. Enfin, ik heb gelukkig een workshop van vier dagen waar ik met speksteen ga werken. En daar ze 's morgens vroeg toch beginnen (ja om zes uur!) ga ik ook vroeg de deur uit en ga ik mijn dag starten met een uurtje zen. Als ik dan 's avonds naar huis kom, dan zal ik het grootste deel van het lasaai hebben gemist :). Hoop ik toch op.

Zo ik ga het hierbij voorlopig laten... t'is hier nog altijd warm ondanks de storm die er geweest is.

 

Tot de volgende keer!

 

11:28 Gepost door Wopi in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |