22-07-10

Kouder

't Is vandaag een stuk kouder.

En vandaag de laatste dag van van de workshop speksteen. Ik ga hem hier niet op de foto zetten want gegarandeerd vinden mijn medecursisten mijn blogje dan. Ik zou dat toch maar iets raars vinden.

Vandaag liep het goed, ik was niet veel anders dan gisteren. Maar ik voelde me misschien wel anders, meer in mezelf en met mezelf. Hoe gek dat ook is. En ik heb wel een moment gehad dat ik het koud had en me na een half uur twijfelen me dan toch in de zon gezet heb. Dan vraag ik mij af waarom ik daar zo lang moet over nadenken. Kan ik nu niet gewoon spontaan zijn. Maar ik heb ook gedacht aan iets wat me van vroeger is bijgebleven en me geraakt had: 'ook diegenen die vijf voor twaalf aankomen, ja voor hen, is er ook redding'. Zo'n zinnetje dat doet me dan dat oordeel over mezelf loslaten en ik genoot van de zon. En het bleef wel zo heel de dag.

Ik heb moeite om mijn speksteen krasvrij te maken in de laaatse faze omdat ik die krassen gewoonweg niet zie. Ik kreeg tips en hulp. Het is dan wel speciaal om nog gereedschappen in handen te krijgen die heel waardevol zijn omdat ze niet meer te verkrijgen zijn en met liefde bewaard worden. Daar word ik dan weer heel stil van en onwennig. Maar dit ga ik dan ook niet vergeten.

Dat er een manier bestaat om in speksteen uit te drukken waar je staat midden in je eigen unieke leven, dat is zo dankbaar werken. Ik weet niet of ik dit uit mezelf zomaar kan maken uit steen maar nu had ik toch wel een enkele zin nodig om te begrijpen waar het om ging en er was ook de verwondering dat het klopte ook al had ik zelf niks uitgelegd. Dit hoefde ook niet en dit alleen al is mooi. En bovendien zijn er heel wat praktische richtlijnen om zoiets dan goed te kunnen uitdrukken.

Wat ik in de discussie tijdens de pauze zo mooi vond om nog te delen is dat men vaak vanuit instanties uitgaat van wat men niet meer kan, van de gebreken dus in plaats van wat er nog wel allemaal kan. Hoe onpersoonlijk sommige psychologische verslagen kunnen zijn en dat er zoveel 'menselijkheid' gewoon onder tafel geveegd wordt. Daar voelde ik me dan in aangesproken om toch te luisteren en te denken aan degenen die daar mee te maken krijgen. En dan dacht ik meteen aan iemand die zo de nadruk legt op de hart tot hart ont-moeting. Het hoeft niet met zoveel woorden en poehaha te zijn.

Deze avond was ik gepland om nog te gaan joggen maar de training ging niet door. Enfin, dit had ik wel zelf kunnen bedenken met de vierdaagse. Maar thuisgekomen had ik nog de behoefte om wat te werken in plaats van te lezen: soms is het nodig om gewoon huishoudelijk werk te doen als je voelt dat dit nodig is. Dit zorgt weer voor een ander soort energie.

22:30 Gepost door Wopi in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Dag Wopi,
Ik heb dit postje met veel plezier gelezen, het straalt rust en vrede uit. Ik vind het tof dat je altijd weer wegen zoekt om jezelf uit te drukken en zo jezelf beter te leren kennen. Enfin, dat is toch wat bij mij opkomt als ik je blogje lees. Ook fijn dat je wat aansluiting vond bij de andere cursisten tijdens de pauze. Ik geloof ook dat doordat je niet zo goed kunt zien, je de dingen anders 'hoort' dan de anderen. Of heb ik het mis?
Lieve groetjes,
Pelgrimpje

Gepost door: pelgrimpje | 22-07-10

Wat mij ook opvalt, is dat je rustiger bent geworden en meer relativeert. Spijtig dat je die speksteen hier niet kunt laten zien, ik was er altijd nieuwsgierig naar :-)

Wat betreft mijn postje: 05-07-10 Het gebleit!, ging over het soort van mensen die het materialisme hoger in het vaandel dragen dan de opvoeding van hun kinderen. :-)

groetjes

Gepost door: maike | 23-07-10

dag wopi,

een vraagje dat bij me opkomt i.v.m. krassen op spektsteen is of je dat dan niet kunt voelen.

Het lijkt me toch dat als je minder goed kunt zien je je gevoel beter kan ontwikkelen. Als mensen je dan die krassen aanwijzen kan je dan niet leren voelen, zodat je die krassen op je gevoel zelf kunt vinden?? Vraag ik me af...omdat het normaal is als je één vaardigheid verliest je een andere vaardigheid sterker kan ontwikkelen.

lieve groetjes

Gepost door: life angel | 23-07-10

@ LA

Vele krassen kan je voelen maar niet alle met name de hele fijne. Die kan jij zien maar ik niet. Met dat gereedschap kwam ik al een heel eind uit de voeten. Maar het is bijna niet mogelijk om alles krasvrij te krijgen, er is altijd wel een goed oog in de buurt en ik probeer ook zoveel mogelijk dat voelen te gebruiken. Men zegt toch oefening baart kunst.

Gepost door: Wopi | 24-07-10

De commentaren zijn gesloten.