28-06-10

Leven

Vandaag heb ik eens niet in de boeken gedoken en tijd genomen om eens op mijn blog te komen. Ik mis het toch wel een beetje, zeker omdat ik ook niet meer bijgelezen heb bij de andere bloggers. Door te lezen, heb je een soort betrokkenheid, je leeft toch wel een beetje mee.

Dat vind ik dan ook een mooi iets aan het bloggen. Vandaag werd ik daar wel extra mee geconfronteerd. Dit duidt er volgens mij alleen maar op dat betrokkenheid toch wel heel belangrijk is.

Misschien zegt een virtuele reactie niet veel, ik weet het niet. Soms kan het tot steun zijn, al is het maar dit. Maar een reactie plaatsen is vaak al een intentie van iets dat in je hart zit: je wilt er toch een beetje zijn voor die ander, ook al is dit niet veel.

Dit is nog het meeste wat mij raakt: dingen die gebeuren waar je volledig machteloos tegenover staat. En wat doe je dan?

 

 

23:15 Gepost door Wopi in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lezen, leven, reactie, bloggen, intentie |  Facebook |

Commentaren

Weet je Wopi, meeleven met bloggers waar je al lang langs gaat is normaal, het zijn dan ook blogvrienden he...mensen die het moeilijk hebben met zichzelf of door omstandigheden, die gelukkig zijn, of net niet...het blijven mensen die een eigen blogje hebben en die zelfs in de virtuele wereld meer vertellen dan IRL.

Het is zeer moeilijk om een reactie te plaatsen bij iemand waarbij je een machteloosheid ervaart, maar elk klein woordje dat je er nalaat is er eentje dat aanvoelt als een troost. Bedankt daarvoor Wopi.

groetjes

Gepost door: maike | 29-06-10

dag wopi, Ik dank jou ook voor je recente reactie op mijn blogje. Ik vind jouw reacties altijd waardevol en inderdaad kan ik erin lezen dat je erover nagedacht heb en geprobeerd hebt je in te leven in het verhaal. En wat is betrokkenheid anders? Ja ik wil er ook een beetje zijn voor de bloggers die ik regelmatig bezoek. Al is het virtueel, toch ontstaat er een band. Zelf laat ik mij bij mijn reacties meestal leiden door mijn intuïtie. Er is machteloosheid en machteloosheid. Er is altijd iets dat je kunt doen, al is het bepalen hoe je er tegenover gaat staan. Dikwijls vervat de vraag, het antwoord. En een reactie achterlaten op zich, tenzij het gaat om afbrekende kritiek, maar dat weet ik dat je dat niet doet, is minstens een blijk van aandacht en dat kan zoveel deugd doen of dat kan voor iemand een aanzet zijn om zijn visie of handelwijze bij te stellen, al weet je dat misschien niet. Of bedoelde je nog iets anders met 'machteloosheid'?F
Liefs.

Gepost door: pelgrimpje | 29-06-10

De commentaren zijn gesloten.